Po konferencji monachijskiej, na którą nie zaproszono Związku Sowieckiego, Stalin rozpoczął grę, której celem było doprowadzenie do wybuchu wojny w Europie.
(1)
Godziemba's blog
Decyzje podjęta na konferencji alianckiej w Abbeville przekreśliły jakąkolwiek szansę na realną pomoc dla walczącej z Niemcami Polski.
Efektów zakończonej konferencji w żaden sposób nie oddawał oficjalny prasowy komunikat, informujący o determinacji obu krajów w walce z Niemcami oraz podkreślający ich wolę „udzielenia wszelkiej możliwej pomocy polskiemu sojusznikowi, który tak walecznie opiera się bezwzględnej inwazji na swe terytorium”.
Efektów zakończonej konferencji w żaden sposób nie oddawał oficjalny prasowy komunikat, informujący o determinacji obu krajów w walce z Niemcami oraz podkreślający ich wolę „udzielenia wszelkiej możliwej pomocy polskiemu sojusznikowi, który tak walecznie opiera się bezwzględnej inwazji na swe terytorium”.
(2)
Od momentu wybuchu wojny zachodni sojusznicy jedynie pozorowali pomoc dla Polski.
(2)
Postanowienia alianckiej konferencji w Abbeville były konsekwencją przedwojennej polityki rządów obu państw.
Plany wojennej współpracy Polski i Francji zostały nakreślone w pierwszej połowie lat dwudziestych. Późniejsza ustępliwość Paryża wobec Berlina oraz zdystansowana wobec Francji polityka Józefa Piłsudskiego, który miał powody wątpić w rzetelność francuskich deklaracji, wpłynęły na ograniczenie wzajemnych relacji. W tej sytuacji francuscy wojskowi skupili się na próbach pogłębienia współpracy z Pragą oraz Moskwą.
Plany wojennej współpracy Polski i Francji zostały nakreślone w pierwszej połowie lat dwudziestych. Późniejsza ustępliwość Paryża wobec Berlina oraz zdystansowana wobec Francji polityka Józefa Piłsudskiego, który miał powody wątpić w rzetelność francuskich deklaracji, wpłynęły na ograniczenie wzajemnych relacji. W tej sytuacji francuscy wojskowi skupili się na próbach pogłębienia współpracy z Pragą oraz Moskwą.
(2)
Dopiero na początku września 1939 roku wypłynęły z brytyjskich i francuskich portów statki z zamówionym przez Polskę sprzętem wojskowym.
Pierwszy statek (s.s „Lassell”) ze sprzętem dla Polski wypłynął z Liverpoolu dopiero w dniu 28 sierpnia 1939 roku. Sytuacja międzynarodowa była już wówczas zbyt napięta, by portem docelowym była Gdynia. Frachtowiec wziął więc kurs na Gibraltar, zmierzając drogą przez Morze Śródziemne do rumuńskiej Konstancy. Kolejny transport miał wyruszyć w dniu 2 września.
Pierwszy statek (s.s „Lassell”) ze sprzętem dla Polski wypłynął z Liverpoolu dopiero w dniu 28 sierpnia 1939 roku. Sytuacja międzynarodowa była już wówczas zbyt napięta, by portem docelowym była Gdynia. Frachtowiec wziął więc kurs na Gibraltar, zmierzając drogą przez Morze Śródziemne do rumuńskiej Konstancy. Kolejny transport miał wyruszyć w dniu 2 września.
(1)
Dopiero latem 1939 roku udało się Polsce podpisać z Francją i Wielką Brytanią umowy na dostawy sprzętu wojskowego.
W końcu kwietnia 1939 roku ambasador RP nad Sekwaną Juliusz Łukasiewicz w liście do min. Becka wystąpił z propozycją, by „podjąć wysiłki w celu uporządkowania (…) stosunków sojuszniczych”, a następnie „dążyć do uzyskania konkretnych rezultatów, zwłaszcza w dziedzinie współpracy dozbrojeniowej”.
W końcu kwietnia 1939 roku ambasador RP nad Sekwaną Juliusz Łukasiewicz w liście do min. Becka wystąpił z propozycją, by „podjąć wysiłki w celu uporządkowania (…) stosunków sojuszniczych”, a następnie „dążyć do uzyskania konkretnych rezultatów, zwłaszcza w dziedzinie współpracy dozbrojeniowej”.
(1)
Na wiosnę 1939 roku polskie władze podjęły desperackie próby zakupu sprzętu wojskowego.
(1)
Jednym z najbardziej zasłużonych obrońców Płocka był pochodzący z Francji – kpt. inż. Albert de Buré.
(1)
W dniach 18-19 sierpnia 1920 roku doszło do dramatycznych walk ulicznych w Płocku.
Oprócz ataku czołowego Tuchaczewski chciał także zaatakować Warszawę od zachodu. Nakazał więc osławionemu okrucieństwem III Korpusowi Kawalerii Gaja Bżyszkiana wraz z 3. dywizją strzelców z bolszewickiej 4. Armii uderzyć na Płock, zająć miasto, a następnie wyjść na tyły polskich wojsk znajdujących się pod Warszawą.
Oprócz ataku czołowego Tuchaczewski chciał także zaatakować Warszawę od zachodu. Nakazał więc osławionemu okrucieństwem III Korpusowi Kawalerii Gaja Bżyszkiana wraz z 3. dywizją strzelców z bolszewickiej 4. Armii uderzyć na Płock, zająć miasto, a następnie wyjść na tyły polskich wojsk znajdujących się pod Warszawą.
(2)
Generał Pełczyński był zdecydowanym zwolennikiem wybuchu Powstania Warszawskiego.
Wobec tego, iż Moskwa starała się wytworzyć w opinii świata obraz AK „jako stojącej z bronią u nogi”, walka o Warszawę miała – wedle Pełczyńskiego – nadać rozgłosu walce o Polskę i odsłonić całemu światu faktyczne zamiary Stalina wobec Polski. „Przewidywałem, że przychodzi długa, długa noc. – napisał po latach – Trzeba więc było zapalić pochodnię”.
Wobec tego, iż Moskwa starała się wytworzyć w opinii świata obraz AK „jako stojącej z bronią u nogi”, walka o Warszawę miała – wedle Pełczyńskiego – nadać rozgłosu walce o Polskę i odsłonić całemu światu faktyczne zamiary Stalina wobec Polski. „Przewidywałem, że przychodzi długa, długa noc. – napisał po latach – Trzeba więc było zapalić pochodnię”.
(1)