Kiedy pan Tusk został powołany na prezydenta rady Unii Europejskiej byłem akurat we Francji.
Prasa miejscowa relacjonowała oczywiście ten fakt, ale bez jakiejkolwiek emocji.
Wiadomo było, że ta decyzja nie będzie miała żadnego faktycznego wpływu na los Europejczyków.
Chodzi przecież w przypadku prezydenta Rady jak i jej ministra spraw zagranicznych o stanowiska honorowe, pozbawione istotnej wagi.
Zastanawiając się nad wyborem młodej i niedoświadczonej Mogherini na ministra spraw zagranicznych UE, Alain Salles zanotował w „Le Monde” (1/09), że wielkie mocarstwa europejskie „nie chcą oddać kontroli nad polityką zagraniczną i absolutnie nie chcą, aby polityk wielkiego kalibru kierował dyplomacją europejską”.
To samo jest oczywiście prawdziwe w sprawie wyboru prezydenta Rady. Należy wybrać człowieka usłużnego i bez osobowości, z którym nie będziemy mieli żadnego kłopotu. Tak było zresztą z poprzednikiem Tuska Hermanem von Rompuy, o którym pisał „Le Monde” „brak charyzmy i wagi politycznej ilustrowały wolę stolic do zachowania kontroli nad przyszłością Europy”.
To dramat, że z premedytacją wybiera się na eksponowane funkcje europejskie polityków bezbarwnych i bez osobowości. To jest częścią procesu zabijania pięknej idei integracji europejskiej. Mamy tu do czynienia – tak jak kiedyś w krajach komunistycznych – z negatywną selekcją ludzi.
Planowany triumf miernoty! Znowu obowiązuje zasada „słaby i głupi, ale nasz”. Należało pokazać, że służalcza postawa Tuska wobec Europy Zachodniej, a szczególnie wobec Niemców, się opłaca. W ten sposób znajdą się na pewno i w przyszłości inni bezbarwni politycy, którzy zrozumieją, że poddaństwo może kiedyś procentować.
Cały artykuł w najnowszym numerze „TS” (39/2014)
Bernard Margueritte • Tygodnik Solidarność
blogpublika.com, fot. Joanna Nurmis / Wikipedia
http://wzzw.wordpress.com/2014/09/28/%E2%96%A0%E2%96%A0-bernard-margueritte-europa-miernoty-a-upadek-zachodu/
Prasa miejscowa relacjonowała oczywiście ten fakt, ale bez jakiejkolwiek emocji.
Wiadomo było, że ta decyzja nie będzie miała żadnego faktycznego wpływu na los Europejczyków.
Chodzi przecież w przypadku prezydenta Rady jak i jej ministra spraw zagranicznych o stanowiska honorowe, pozbawione istotnej wagi.
Zastanawiając się nad wyborem młodej i niedoświadczonej Mogherini na ministra spraw zagranicznych UE, Alain Salles zanotował w „Le Monde” (1/09), że wielkie mocarstwa europejskie „nie chcą oddać kontroli nad polityką zagraniczną i absolutnie nie chcą, aby polityk wielkiego kalibru kierował dyplomacją europejską”.
To samo jest oczywiście prawdziwe w sprawie wyboru prezydenta Rady. Należy wybrać człowieka usłużnego i bez osobowości, z którym nie będziemy mieli żadnego kłopotu. Tak było zresztą z poprzednikiem Tuska Hermanem von Rompuy, o którym pisał „Le Monde” „brak charyzmy i wagi politycznej ilustrowały wolę stolic do zachowania kontroli nad przyszłością Europy”.
To dramat, że z premedytacją wybiera się na eksponowane funkcje europejskie polityków bezbarwnych i bez osobowości. To jest częścią procesu zabijania pięknej idei integracji europejskiej. Mamy tu do czynienia – tak jak kiedyś w krajach komunistycznych – z negatywną selekcją ludzi.
Planowany triumf miernoty! Znowu obowiązuje zasada „słaby i głupi, ale nasz”. Należało pokazać, że służalcza postawa Tuska wobec Europy Zachodniej, a szczególnie wobec Niemców, się opłaca. W ten sposób znajdą się na pewno i w przyszłości inni bezbarwni politycy, którzy zrozumieją, że poddaństwo może kiedyś procentować.
Cały artykuł w najnowszym numerze „TS” (39/2014)
Bernard Margueritte • Tygodnik Solidarność
blogpublika.com, fot. Joanna Nurmis / Wikipedia
http://wzzw.wordpress.com/2014/09/28/%E2%96%A0%E2%96%A0-bernard-margueritte-europa-miernoty-a-upadek-zachodu/
(1)