Taśma kręci się, Ty stoisz przy niej...

...jesteś pionkiem w grze, kółkiem w maszynie" - zacznę od starego tekstu zespołu, który kiepsko zaczął, jeszcze gorzej kończy, ale którego kilka tekstów jak na złość pasuje do opisu dzisiejszej Polski.

We wtorek GPC zamówiła u mnie tekst na temat afery taśmowej. Gotowy miał być na dziś. Zrobiłem więc sobie notatki, które potem miały się w ten tekst rozwinąć. Potem zaczął się cyrk w redakcji „Wprost” i okazało się, że co pisałem wcześniej, jest już mało aktualne. W miarę rozwoju zdarzeń historia się powtarzała, w końcu wszystko napisałem dopiero dziś rano, na ostatnią chwilę. Ale też nie mam gwarancji, że gdy artykuł się ukaże, cokolwiek z niego będzie jeszcze aktualne. Dlatego kilka myśli z tekstu od razu wrzucam na bloga, bez odczekania standardowego dnia od papierowej publikacji. Chociaż nie – kilka rzeczy na pewno się nie zmieni.  

Nie zmieni się historia Sylwestra Latkowskiego, koncesjonowanego harcownika. Nie zmieni się fakt, że choćby nie wiem jak wpychał się na sztandary wolności słowa, jego miejsce powinno być zupełnie gdzie indziej.  To zresztą dość okrutna sprawiedliwość losu, gdy ABW gnoi faceta, który wcześniej zrobił tak piękny film o Barbarze Blidzie. Ciekawe, czy służba przeszukała wczoraj redakcyjną toaletę pod kątem ukrytej tam broni.

Nie zmieni się hipokryzja tej części środowiska dziennikarskiego, która nagle obudziła się na Białorusi, podczas, gdy ich kolega Wojciech Sumliński jest tam od 6 lat. Co jeszcze bardziej znaczące, być może przy niewielkim udziale co najmniej jednego z wczorajszych bohaterów, choć raczej takiego, powiedzmy, drugoplanowego. Tego, co to odgrażał się, ze nie daruje, jeśli ABW nastraszy jego dzieci. Być może przypomniały mu się dzieci Sumlińskiego. Pani, która niedawno jeszcze robiła sobie urocze zdjęcia z premierem ani pan, który bardzo nie chciał przyjąć tytułu hieny roku, ale moją prywatną hieną roku będzie do końca życia nie będą dla mnie nigdy symbolami wolności słowa i solidarności dziennikarskiej. Czy Monika Olejnik odzyska zaufanie premiera i fanów? O tym już w następnym odcinku.

Nie zmieni się też fakt, że nie oglądamy potężnego oczyszczenia się polskiej sceny politycznej, a co najwyżej dość niemrawy przewrót pałacowy, zmianę pierwszego sekretarza, tyle, że tym razem szczęśliwie zamiast krwi przelano inne substancje pochodzenia ludzkiego. Tylu ludziom się to opłaciło, tylko nam wcale się nie musi opłacić, choć oczywiście miło popatrzeć na kilku nielubianych przez nas typów w opałach. Oczywiście można (i trzeba) starać się, aby tym razem, podobnie jak w bardzo podobnej w sumie sytuacji sprzed 9 lat, nie wszystko poszło po ich myśli.

Nie zmienią się też już nigdy arbitrzy elegancji z orderami od prezydenta i na rządowych dotacjach, jawnych i ukrytych, którzy a to narzekają na dziennikarską dzicz (niesławna Super Niania, której najwyraźniej nie wystarcza niszczenie życia dzieciom i bierze się za wychowywanie dorosłych) czy po prostu tłumaczą, że trzeba teraz stanąć przy panu. Panu premierze, oczywiście. Nazwiska każdy już zgadł.
Nie nagra się też na nowo wczorajszych Wiadomości i Faktów, w których temat wieczoru został praktycznie pominięty. Premier nie rozbawi nas jeszcze raz dzisiejszą konferencją prasową, chociaż pewnie jeszcze znajdzie kilka okazji, by pouczać dziennikarzy.

Czy premier tylko stracił nerwy, czy poparcie swoich mocodawców? Czy bronił się przed czymś jeszcze gorszym? Ba, kombinacja wszystkich trzech wersji też jest możliwa. Musimy spokojnie poczekać i nie zapominać o tym, że niewiele łączy nas z tym cyrkiem i z tymi małpami. Tym bardziej zaś nie angażować się po jednej ze stron, gdy wszystkie siebie warte.  Taśm starczy na pewno dla wszystkich.