SZOK !!!

Cóż, przekonałem się wtedy kolejny raz, że Sienkiewicz nie wymyślał nazwisk bohaterów swoich powieści. Pani Maria, de domo Kurcewicz,  z   t y c h  Kurcewiczów,  pracowała jako prawniczka w jednym z dwóch wielkich zakładów chemicznych w niewielkim mieście na Wschodnim Wybrzeżu. Byłem tam służbowo, w towarzystwie kilku osób z polskich zakładów z tej branży. Podczas wystawnej kolacji, do której doszło w klubie założonym przez francuskiego imigranta nazwiskiem du Pont, o imieniu bardziej dziwacznym niż imona bohaterów "Sagi rodu Forsythe'ów" (na szczęście miał drugie imię... Irénée), miałem przyjemność być posadzonym obok pani Marii.
Mówiła przewspaniale po polsku - myślę, że obaj nasi medialni językoznawcy, prof. prof. B. i M. mogliby się od niej paru rzeczy nauczyć. Na przykład wymowy głosek takich jak ł przedniojęzykowe, ale nieprzesadzone, jak to niestety robią aktorzy starej daty (bo młodzi mówią "ły"), albo h, na które pan profesor Miodek macha lekceważąco ręką, lub szyku wyrazów w zdaniu i ich akcentowania. Równie ważne było, co miała do powiedzenia, zwłaszcza o Polsce. Potrafiła też słuchać.
No i maniery - wyczuwało się, że nie nabyte. Przeszedłem nienajgorszą kindersztubę i raczej nie mam problemów z zachowaniem przy stole (na szczęście nie podano homara), ale wtedy łapałem się na tym, że myślę, co robię: "widelec... aha, dobrze, w lewej ręce".