Dobry tekst Łukasza W.

Ważne jest, czym się razi.
Warzecha razi... buractwem:):):)

"(...)mają ostrą alergię, graniczącą ze wstrząsem anafilaktycznym, na jakąkolwiek opinię o sobie inną niż laurka".
Przyganiał kocioł garnkowi?:):):
 

Rokosz Lubomirskiego?
Temat rzeka, a ja, jak już gdzieś wspomniałem, remontuję się i żyje na gruzach. :)
Więc tylko pokrótce.

Spójrzmy inaczej: istnieje dynamika zdarzeń historycznych, ciągi przyczynowo skutkowe - istnieją jednostki, które swoimi działaniami zasadniczo wpłynęły na dzieje państw i narodów i zdarzają się momenty kluczowe, kiedy to "szary człowiek" intencjonalnie lub przypadkowo zmienia bieg zdarzeń. Kto rzucił włócznią w Julian Apostatę albo kto wpadł na pomysł zabrania kotów pod Azincourt? :)

Jak kształtowała się sytuacja w Polsce w latach 1655-1665 mniej więcej wiemy. Miękki jak Wosk Jan Kazimierz, ambitna królowa, nieporadne próby wzmocnienia władzy królewskiej, rojenia o elekcji vivente rege, itd. Skończyło się buntem Lubomirskiego, Częstochową, Mątwami, jednym słowem kretyńską wojną domową, która do niczego nam nie była potrzebna (łagodnie mówiąc), a skutecznie przetrzebiła szeregi całkiem niezłej armii. Szczególnie Matwy były pdo tym względem katastrofą.

Myślę, że rola Lubomirskiego jest zdecydowanie przeceniana. Nie był katalizatorem, gdyby nie on, na czele rokoszu stanąłby ktoś inny. Przy tak "genialnej" polityce dworu królewskiego musiało się tak skończyć, gwarantem porażki był sam król, Maria Ludwika, jak też niesprzyjająca planom królewskim koniunktura.

Sam casus hetmana polnego koronnego Jerzego Sebastiana Lubomirskiego jest zresztą przeciekawy. Skazany przez sąd sejmowy na utratę godności i infamię za podżeganie do buntu i konszachty z obcymi krajami. Sąd miał rację, tyle że znalazłoby się wówczas więcej kandydatów pod sąd. Kto się tam nie buntował wtedy, mniej lub bardziej, i kto z magnatów nie kumał się z obcymi?

Z tego punktu widzenia, oskarżenie Lubomirskiego wydawało się współczesnym aktem królewskiej "samowolki". Ustrój psuł się od dawna, szlachta przywykła, że wiele rzeczy "uchodzi". Jan Kazimierz planował pokazowy proces, a przy okazji mały coup d'etat - a wiemy jak wyszło. Lubomirski uciekł na Śląsk, dostał kasę do Austriaka, Szweda i Prusaka - resztę znamy.

Ale wracając do głownego wątku: Lubomirski postać barwna, ciekawa, niezły dowódca (choć mieliśmy wtedy lepszych) - tyle, że bez Lubomirskiego i tak wszystko by szlag trafił, może inny byłby nieco scenariusz wydarzeń. Udać się królowi nie mogło w żaden sposób. Zabrakło szerszego spojrzenia na sprawy, zabrakło smykałki politycznej, zabrakło zdecydowania.

Jak wspomniałem - nie upatrywałbym w Lubomirskim ani przyczyny, ani nie widziałbym w nim osoby o znaczeniu decydującym dla historii Polski.

A czy należało się z nim dogadywać wcześniej? Jeśli dobrze Cię rozumiem, chodzi o czas "potopu"? Oczywiście, że tak. Było na tyle przechlapane, że żadną pomocą gardzić nie należało.

Natomiast cały okres panowania Jana Kazimierza to jeden wielki ciąg złych decyzji, pomyłek, błędnych kalkulacji. Naprawdę, bardzo jestem zły na Richelieu'go, że go z tej paki N lat wcześniej wypuścił. :) Trzeba było trzymać pod kluczem kondotiera cesarskiego, być może oszczędziłoby nam to panowania koronowanego dyletanta i miernoty, niedoszłego jezuity. :)

Czy ktoś inny na miejscu Jana Kazimierza "dałby radę"? Być może. Ale on nie miał żadnych szans.

Żeby nie wyszło, że suchej nitki na monarsze nie zostawiam, dorzucę fakt troche zapomniany. Bitwa pod Beresteczkiem to był majstersztyk. Tam Jan KAzimierz pokazał co potrafi. Jako dowódca.

pozdrawiam :)

PS. Ciekawostka: te dwa portrety były namalowane odpowiednio w latach 1653 i 1659, przez tego samego malarza. Sześć lat później!

... bo to tajemnica Mossad, sza!!!
A prawdżiwy pieniondz to taki jest:

Rosenkrantz i Guildenstern nie żyją:):):)

PS
Polecam cały film:
http://www.cda.pl/video/15112180