Polska poświęci Ukrainę dla „wielkiej gry o Brukselę”?

Główna teza wspomnianego dokumentu tj. wstrzymanie działań wojennych na Ukrainie, to w istocie naturalne przedłużenie dotychczasowej polityki niemieckiej prowadzonej wobec konfliktu, który toczy się na terytorium naszego wschodniego sąsiada. Przekaz ten jest co prawda nieco ugładzony (zapewne pod kątem Polski) ponieważ Berlinowi chodzi o trwałe a nie czasowe zawieszenie broni, ale istota rzeczy pozostaje w tym wypadku niezmienna.

Rosja dąży do usankcjonowania status quo w Donbasie, tak by zabezpieczyć tamtejsze panowanie tzw. separatystów. Pozwoliłoby to trwale zdestabilizować Ukrainę jak i roztoczyć bezpośrednie wpływy nad nowym obszarem (strategicznym z perspektywy przemysłowej i energetycznej). Szczyt działań Moskwy ukierunkowanych na stworzenie nowego Naddniestrza wokół Doniecka przypadł na niedawne sukcesy ukraińskiej ofensywy czyli wyzwolenie Słowiańska i Kramatorska. Dziś obserwujemy nowy etap tej aktywności. Po wyhamowaniu zarządzanej z Kijowa operacji antyterrorystycznej w ostatnich dniach (m.in. z powodu rosyjskich dostaw ludzi i ciężkiego sprzętu dla tzw. separatystów) znów zwiększył się nacisk wojskowy Kijowa. Wczoraj wieczorem siły ukraińskie przejęły kontrolę nad częścią Ługańska. Tymczasem Moskwa znalazła się w trudnym położeniu po zestrzeleniu malezyjskiego Boeinga- jest ona bowiem oskarżana o systematyczne dozbrajanie tzw. separatystów (m.in. w słynne zestawy BUK). W związku z tym najwygodniejszym wyjściem dla Kremla jest zamrożenie walk.