Krzysztof Karnkowski - blog

Wpolityce.pl zajmuje się ostatnio głównie świętowaniem wygranej Andrzeja Dudy. Może to jedyna okazja, więc trudno nawet mieć pretensję. Zastanawiam się tylko, czy prowadzący ten portal nie mają świadomości, że to usypianie przez nich elektoratu PiS przy poprzednich wyborach wizją nieuchronnego zwycięstwa przyczyniło się do tego, że finalnie było ono niewielkie i łatwe do skorygowania w poelekcyjnych machlojach, czy wręcz przeciwnie – są tego całkowicie świadomi.

Dziś obchodzimy rocznicę urodzin śp. Macieja Rybińskiego. To dobry moment, by poczytać sobie jego felietony, niekoniecznie te ostatnie. Ja, wiedząc zresztą, czego szukam, zajrzałem do tych z jesieni 2005 roku, pisanych zaraz po wyborach wygranych przez Prawo i Sprawiedliwość.

Na początku lutego w mediach pojawiła się, lecz praktycznie przeszła niezauważona, informacja o powstaniu „komitetu poparcia kandydatury Bronisława Komorowskiego w wyborach na Prezydenta RP” z udziałem prezydenta Jeleniej Góry Marcina Zawiły, przewodniczącego Rady Powiatu Jerzego Pokoja i zastępcy prezydenta Jerzego Łużniaka. Sprawa od razu wzbudziła wątpliwości, bowiem powstanie komitetu ogłoszono w ratuszu, a informacja pojawiła się na oficjalnej stronie internetowej miasta. Ordynacja wyborcza zakazuje prowadzenia kampanii wyborczej w budynkach użyteczności publicznej.

Od mniej więcej dwóch lat w ilościach hurtowych pochłaniam azjatyckie filmy. Ponad 100 koreańskich, ponad 100 japońskich. Przy okazji trochę sobie poczytałem, trochę zainteresowałem się muzyką. Koreę polubiłem, bo choć niby tak inna, jednak bardzo podobna. Pisałem o tym trochę przy okazji filmów i większego artykułu o horrorach dla „Frondy”. Japonia natomiast – nie do zrozumienia.

Jak część z moich czytelników i znajomych pamięta, na początku miało być tak, że jestem punkrockowym wokalistą, który przy okazji prowadzi bloga. Po kilku latach okazuje się, że jestem raczej blogerem, ba, publicystą, a przy okazji piszę jeszcze teksty i wykrzykuję je w punkowym zespole. Niemniej, robię to cały czas i nie tak dawno nagrałem nową płytę. O tym będzie ten wpis, a sama płyta to najostrzejsza rzecz, jaką w życiu nagrałem, żeby nie było, że nie ostrzegałem.
 

„Niezłomna” to taka książka, z której trudno tak naprawdę napisać recenzję, bo co miałbym recenzować, przeżycia bohaterki w łagrach?  W nocie wydawcy czytamy: „Anna Górska wychowała się w polskiej rodzinie na kresach wschodnich. Z domu wyniosła miłość do ojczyzny, bezgraniczną wiarę w Boga i wierność zasadom moralnym. Należała do harcerstwa, a po wybuchu wojny wstąpiła w szeregi Armii Krajowej. Aresztowana przez Rosjan, osadzona w więzieniu i poddawana brutalnym przesłuchaniom, przebywała w celi śmierci.

Nie oglądałem filmu, który dostał nagrodę, wiem za to mniej więcej, kim była pani Helena Wolińska. Autor filmu też pewnie wie, za to widz, jeśli wcześniej nie wiedział, to się raczej nie dowie. Chciałem napisać rano, że wielka szkoda, że Wolińska-Brus tego nie dożyła, ale to refleksja na tyle oczywista, że zanim się namyśliłem, już napisał o tym na twitterze Tomasz Szymborski. Cóż, kolejną moją myślą było, że Andrzej Mandalian nie dostał Nobla za wiersz „Towarzyszom z bezpieczeństwa”, to chociaż Pawlikowski za „Idę” zdobył Oskara.

W zeszłym roku recenzowałem kilka pozycji, dotykających kwestii ukraińskich, jednak żadna z nich nie była tak wyczerpująca, jak „Krew i ziemia. O ukraińskiej rewolucji” Wojciecha Muchy. Rzecz wyjątkowa i niebanalna więc trochę głupio opisać ją w kilku banałach, takich jak „relacja z pierwszej ręki”, „rozmowy z uczestnikami wydarzeń”, czy „autor nie unika drażliwych tematów”.

O Kamilu Durczoku niestety pisać trzeba, ponieważ to właśnie ten pan odpowiada za medialną tresurę naprawdę dużej części społeczeństwa, tak samo, jak Tomasz Lis czy Adam Michnik. A gdy prędzej czy później ze zdziwieniem odkryjemy, że i w konserwatywnych mediach zdarzają się przypadki kariery według domniemanych Kamilowych standardów to też trzeba będzie o tym pisać.

Tydzień temu pisałem o tym, jak to prezydenta Komorowskiego, wbrew przyzwoitości i, na co wygląda, również przepisom, lecz w zgodzie z logiką III RP poparli włodarze Jeleniej Góry i pytałem się, co dalej. Cóż, nie trzeba było zbyt wiele czasu, by okazało się, że faktycznie był to dopiero początek, bo Komorowskiego postanowili poprzeć na specjalnej konferencji prezydenci 29 miast. I znów ktoś pyta, czy tak można, a ktoś inny chce dowiedzieć się, za jaką właściwie kasę, bo wygląda na to, że samorządową.