Krzysztof Karnkowski - blog

Redakcja Gazety Polskiej Codziennie zaproponowała mi stworzenie cyklu publikacji analizujących bieżący przekaz mediów publicznych, która zaprezentuje skalę upartyjnienia programów informacyjnych i publicystyki. Upartyjnienie krytykowane szeroko w czasach rządów Prawa i Sprawiedliwości, swoje apogeum przeżywało wcześniej, za Roberta Kwiatkowskiego. Dziś, poza mediami opozycyjnymi, zarzut ten się praktycznie nie pojawia.

 Książka Agnieszki Niewińskiej napisana jest, choć nie w całości, w sposób tak lekki i wciągający, że bezbronny okazał się wobec niej nawet recenzent „Gazety Wyborczej”, Krzysztof Varga.  Niewińska bowiem przez większość czasu prowadzi badania metodą oberwacji uczestniczącej. Bierze udział w wykładach gender studies, uważnie słucha przedstawicielek tej dyscypliny, śledzi dyskusje i kontrowersje, a przede wszystkim… pozwala mówić swoim przewodniczkom i koleżankom.

Liczenie głosów po wyborach, to taka chwila, gdy możemy sobie z bliska obejrzeć, jak państwo polskie zdaje egzamin. Z bliska, praktycznie na żywo, na wszystkich kanałach. Jesteśmy jak dzieci, które w ramach wycieczki do sejmu trafiają w sam środek imprezy z zarzyganymi posłami w hotelu sejmowym.

W poniedziałek zostałem zaproszony na nagranie programu Studio Republika, w którym – korzystając z gościnności Muzeum Powstania Warszawskiego – rozmawiać szukać mieliśmy odpowiedzi na pytanie o niepodległość Polski. W rozmowie (słowo „dyskusja” nie całkiem oddaje formułę spotkania) udział wzięli Krzysztof Bosak, Krzysztof Rak, nasz kolega Szczur Biurowy, czyli Maciej Świrski, Dariusz Karłowicz.

W nowym numerze „W Sieci” pan Piotr Skwieciński uprzejmy był ogłosić koniec blogerów. Rozumiem, że dziennikarz nie może sobie takiej radości odmówić, a kondycja blogosfery nie jest najmocniejsza, raczej dołuje a i siłą, jaką wielu z nas miało nadzieję się stać, się nie staliśmy. Pisałem o tym zresztą już w 2012 roku, żegnając się z Salonem24. (W 1989 się nie udało, ale teraz musi się udać. Jest internet, blogi, Kataryna, Salon24... Przełamujemy monopol mediów. Już, już za chwilę dziennikarze, politycy będą musieli się z nami zacząć liczyć.

Wczoraj napisałem na Twitterze i nie znalazłem już w sobie siły, by rzecz przepisać później w formie dłużej notki, że gdyby generał Kiszczak dysponował dzisiejszymi wolnymi mediami wolnej Polski kilka spraw poszło by inaczej. Z panami Osicą, Piaseckim czy Kajdanowiczem nie musiałby poświęcać Grzegorza Piotrowskiego w 1984, ani szukać kozłów ofiarnych w pogotowiu ratunkowym rok wcześniej.

Pamiętacie Dominika Tarasa? Symbol nowego społeczeństwa obywatelskiego, nadzieja polskiej polityki, głos pokolenia, czyli organizator największej demonstracji przeciwników obecności krzyża na Krakowskim Przedmieściu. Jeszcze przed demonstracją pozujący bez ubrania, za to pod bronią na zdjęciach na swoim facebookowym profilu. Sam protest, który zgromadził tłumy, w tym również wielu obrońców krzyża, zapamiętano głównie przez transparent „Mochery na stos” (pisownia, przyznajmy, oryginalna) i ukrzyżowanego misia, a także skandowanie „Chcemy Barabasza”.

„Przewodnik po islamie i wyprawach krzyżowych” to lektura, budząca sprzeciw. Nie dlatego, że Robert Spencer nie ma ochoty bawić się w polityczną poprawność, przez co czasem jego książka sprawia wrażenie mocno nieobiektywnej. Raczej dlatego, że obraz, jaki się z „Przewodnika” wyłania, jest mocno przygnębiający. Spencer opisuje islam jako religię, w której przemoc wpisana jest w sam fundament, nie jest więc jedynie efektem mylnej czy też fanatycznej interpretacji.

-  Pani Ewo, po ile ten schab?
- 20 zł za kilo. Warto kupić, złociutka, bo dostawca odgraża się, że podniesie nam ceny.
- Co pani mówi? Przecież nawet teraz ledwo możemy sobie pozwolić.
- Wiem, dlatego zrobię wszystko, by załatwić utrzymanie tej ceny. Pani wie, przecież ja też jestem kobietą.
- W takim razie pani da teraz sześć kotletów, powodzenia w negocjacjach.
 
- I jak, pani Ewo, udało się, widzę, pani zadowolona, klienci też.