Krzysztof Karnkowski - blog

Do wpół do trzeciej w nocy słuchałem obrad sejmu. Nie jest to wielkie poświęcenie, najlepiej zawsze pisze mi się w nocy, więc 2:30 to godzina, w której często kończę artykuły lub oglądanie jakiegoś filmu. Niemniej to było chyba bardziej męczące, choć z drugiej strony też ciekawe. Ot, taki poseł Bramora, niedawno u Palikota. Mówi wprost, że nie jest mędrcem, ani myślicielem i jest to moment, w którym ocenia sytuację trzeźwo, choć ja ujął bym to ostrzej.

Niemiec potrafi, mu się opłaca
U niego pieniądz, u niego praca
Polak nie umie, bo Polak głupi
Sam nie ogarnie, od Niemca kupi

Ostatnio nazwa „Fronda” częściej pojawia się w kontekście narzekania na przechodzący, delikatnie mówiąc, kryzys, portal. Tymczasem wydawnictwo, o czym można się przekonać choćby z zamieszczanych recenzji radzi sobie bardzo dobrze, a coraz lepiej wypada również kwartalnik. Struktury i powiązań między tymi podmiotami już chyba nie sposób w pełni ogarnąć, dość wiedzieć, że są wobec siebie mocno autonomiczne.

Obudził się w sobotę rano. Było wcześnie, jak się zastanowić, spał tylko 5 godzin. Znowu nie odeśpi. Tymczasem wstał, cicho, żeby nie budzić żony, zabrał ze sobą kubek herbaty i przeszedł do drugiego pokoju. Zamknął drzwi. Włączył komputer.

Wczoraj w Paryżu grupa islamistów zamordowała grupę dziennikarzy, wcześniej zajmujących się obrażaniem wyznawców wszystkich religii. Jedni rozpoczęli solidarnościowe wklejanie obelżywych obrazków. Myślę, że niektórzy mieli spory ubaw, wrzucając „w dobrej sprawie” obraźliwe, antychrześcijańskie obrazki, które nawet rysowników „Nie” stawiają zapewne w nienajgorszym świetle. Może zresztą liczyli, że w ten sposób sprowokują jakichś chrześcijan i trochę zniuansują przekaz?

Garstka ludzi protestująca pod teatrem przeciwko obrażającej ich sztuce – fanatycy, terroryści.

Nielubiany przez redakcję szmatławca polityk – talib, terrorysta, stylizowany na jednego z publicznych wrogów XXI wieku.

Bojkot konsumencki sieci handlowej, reklamującej się na święta z wykorzystaniem wizerunków telewizyjnego satanisty i najgłośniejszej i najbardziej bezmyślnej celebrytki-aborcjonistki, zakończony częściowym i wątpliwym powodzeniem – triumf fanatyzmu, katotaliban, ustąpienie terrorowi.

Tuż przed końcem roku dowiedzieliśmy się, że Orszak Trzech Króli, który odbędzie się w Warszawie swoim patronatem, na prośbę organizatorów, obejmie swoim patronatem prezydent miasta stołecznego, Hanna Gronkiewicz-Waltz. Gdy skomentowałem to najpierw u siebie na facebooku, nie planując jeszcze pisania dłuższego tekstu na ten temat, pewien kolega oskarżył mnie o to, stawiam znak równości między uczestnikami imprezy a panią prezydent, czyniąc ich tym samym winnymi zwolnienia dyrektora Chazana.

„Lemingi” lub też „Młodzi, wykształceni i z wielkich ośrodków” okładką, sposobem wydania, konstrukcją wreszcie trochę przypominają mi „Mikołajka”. Krótkie historyjki z życia pracowników korporacji, którzy bardzo chcą nadążyć za każdą intelektualną modą, kochają rząd i swoją pracę, zmagają się zaś ze wszystkimi „demonami polskości”. Te personifikują rodzice, pisowcy, mieszkańcy Podkarpacia i kolega z pracy z narzeczoną. Na szczęście kolega-gej, dwie wege-feministki, redakcja, supervisor i praktykant Alex dają mu odpór.

Nie raz – jeszcze w czasach Niepoprawnych, ale chyba i na Blognrollu się zdarzało – musieliśmy tłumaczyć się z jakiejś reklamy, która, bez naszego udziału wyświetliła się na portalu w ramach kontekstowej reklamy google. Kto czyta, ten wie – strona internetowa udostępnia, za jakąś drobną opłatę powierzchnię reklamową dużej firmie, ta zaś zamieszcza tam reklamy według swego uznania lub zainteresowań samego internauty.

Pan Nigel Bryant postanowił napisać kontynuację „Folwarku zwierzęcego”, Fronda zaś, niedługo przed Bożym Narodzeniem, postanowiła to wydać. Trudno się dziwić, bo taka propozycja wydaje się być potencjalnym przebojem. Z drugiej strony kontynuacje dzieł znanych nie są wcale skazane na sukces. Pamięta ktoś „W ręku Boga” Andrzeja Stojowskiego? Ostatnio pewien pan napisał zaś „Córkę Wokulskiego”, ale to już niech sobie sami Państwo znajdą, jeśli ktoś odważny i ciekawy. Okładka nie zachęca. Wróćmy jednak do Bryanta.